بسیاری از والدین این اتفاق را هر روز تجربه می‌کنند. زمانی که کودک فقط یک لباس را قبول میکند؛ و اگر نباشد صبح از حرکت می‌ایستد، لباس را بغل میکند و بقیه را پس می‌زند، حتی اگر تنگ شده باشد و طاقت والدین هم تمام شده باشد.این اعتراض همیشه به یک شکل نیست:گاهی بگو موگو، گاهی قشقرق و گاهی هم گریه. در ماه پرک این گره را «چالش برای لباس مشخص» می‌نامیم؛ موضوعی که در حدود ۳ تا ۶ سال زیاد دیده می‌شود و لازم نیست به شخصیت کودک برچسب زده شود.
در این سن، پافشاری بر لباس و ظاهر در بخش قابل توجهی از کودکان دیده می‌شود و معمولاً مرحله‌ای از رشد است، نه ویژگی ثابت شخصیت. انعطاف هنوز در حال ساخته شدن است: وقتی چیزی که کودک انتظار دارد عوض شود، برگشتن به آرامش برایش سخت است. لباس آشنا، مخصوصاً وسط صبح شلوغ، برایش قابل پیش‌بینی است. در این زمان به دو گزینهٔ واقعی نیاز دارد، نه به یک ردیف طولانی از لباس‌ها.
این رفتار را معمولاً چطور اشتباه می‌خوانیم؟
خطر اینجاست که جمع‌بندی کنیم کودک یک‌دنده و لجباز شده.خوانش دقیق‌تر این است:لباس همیشگی نقطه امن و قابل پیش‌بینی روز اوست.
گریه برای لباس مشخص؛ قدم کوچک این هفته
کل ترکیب لباس ها را یک شبه عوض نکنید.
دو دست لباس قابل قبول را با هم انتخاب کنید و چند صبح پشت سر هم همان دو گزینه را نگه دارید. هر دو باید واقعاً قابل پوشیدن باشند. انتخاب بین لباس محبوب و لباسی که می‌دانید رد میکند، انتخاب نیست.
صبح فقط همان دو تا را نشان دهید.
اگر لباس محبوب باید شسته شود، همان شب بگویید تا صبح با نبودنش غافلگیر نشود.
اگر بی‌قرار شد، آرام بمانید. احساسش را نام ببرید و با او همدلی کنید و انتخاب را یادآوری کنید: «می‌دانم این یکی را می‌خواهی. امروز این دو تا هست؛ کدام را تن می‌کنی؟»
چه چیزی این گره را سفت‌تر میکند؟
جنگ و وارد بگو مگو شدن با کودک
قایم کردن لباس محبوب برای اینکه آن را از یاد ببرد
پوشاندن با زور وقتی زمان تنگ است
کی وقت نگاه دقیق‌تر است؟
اگر لباس به خارش، درد یا وحشت کودک گره خورده، موضوع را فقط لجبازی نخوانیم. در این موارد لازم است نسبت به آن حساس شوید و با متخصصین پزشکی و توانبخشی مشورت نمایید.
نظر پدرها و مادرها
هنوز نظر تأییدشده‌ای نیست. اولین نفر باشید.